Δόξα στα χαρακώματα… Η ΛΕΓΕΩΝΑ των ΞΕΝΩΝ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Λεγεώνα των Ξένων  υποχρεώθηκε σε αναδιοργάνωση. Αυτό οφειλόταν από την μια πλευρά στον μεγάλο αριθμό Γερμανών και Αυστριακών λεγεωνάριων που περιελάμβανε στις τάξεις της και από την άλλη στον μεγάλο αριθμό Αμερικανών, Ιρλανδών και άλλων εθελοντών (ακόμα και Ελλήνων), που έσπευσαν μαζικά να ενταχθούν σε αυτήν από τις πρώτες μέρες του Μεγάλου Πολέμου.

Οι Γερμανοί και Αυστριακοί λεγεωνάριοι απετέλεσαν τους πυρήνες γύρω από τους οποίους συγκροτήθηκαν δύο συντάγματα πορείας, τα οποία μεταστάθμευσαν στο Μαρόκο. Το 1ο και 2ο Σύνταγμα Ξένων παρέμειναν ως φρουρά στην Αλγερία, αποστέλλοντας από ένα τάγμα τους στη Γαλλία.

Εκεί τα τάγματα αυτά απετέλεσαν τους πυρήνες γύρω από τους οποίους σχηματίσθηκαν άλλα δύο ακόμα συντάγματα πορείας, το Σύνταγμα Πορείας του 1ου Συντάγματος Ξένων και το αντίστοιχο του 2ου Συντάγματος Ξένων.

Το κάθε σύνταγμα διέθετε τρία τάγματα νέων εθελοντών και ένα τάγμα παλαιμάχων. Τα δύο αυτά συντάγματα συγκρότησαν την Ταξιαρχία της Λεγεώνας, ή οποία εντάχθηκε στην Μαροκινή Μεραρχία Πεζικού. Τον Οκτώβριο του 1914 η Ταξιαρχία επάνδρωσε έναν τομέα του μετώπου στο Προυνέ, όπου και παρέμεινε έως και τον Απρίλιο του 1915. Στο μεταξύ είχε σχηματισθεί και ένα τρίτο σύνταγμα πορείας, με Ρώσους, Βέλγους και κυρίως Ιταλούς στρατιώτες, το οποίο όμως διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1915.

Οι άνδρες του κατετάγησαν στους στρατούς των χωρών τους. Στη θέση του σχηματίστηκε ένα άλλο σύνταγμα πορείας, γνωστό ως Ταξιαρχία Γκαριμπάλντι. Στα τρία του τάγματα, πέραν των διαφόρων εθελοντών υπηρέτησαν ως αξιωματικοί και πέντε συγγενείς του μεγάλου Ιταλού επαναστάτη Γκαριμπάλντι. Με την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο, στο πλευρό της ΑΝΤΑΝΤ, η μονάδα διαλύθηκε και οι άνδρες της κατετάγησαν στον Ιταλικό Στρατό. Έως τότε είχε λάβει μέρος σε μικροεπιχειρήσεις στην περιοχή της Αργκόν, υφιστάμενη βαριές απώλειες.

Το Σύνταγμα Πορείας του 1ου Συντάγματος Ξένων έλαβε μέρος στην μεγάλη επίθεση στην περιοχή του Αρτουά, τον Μάιο του 1915. Υφιστάμενο συντριπτικές απώλειες το σύνταγμα κατέλαβε μια ζώνη μήκους 3χλμ. γερμανοκρατούμενου εδάφους, την οποία όμως απώλεσε 24 ώρες αργότερα. Στο διάστημα αυτό είχε χάσει 2.200 άνδρες του, από τους 4.000 που αρχικά παρέτασσε.

Για τη δράση του αυτή η πολεμική σημαία του συντάγματος τιμήθηκε με το Πολεμικό Σταυρό. Το Σύνταγμα Πορείας του 2ου Συντάγματος Ξένων συμμετείχε στις 27 Σεπτεμβρίου 1915 στη μάχη του Ναβαρίν. Το σύνταγμα υπέστη απώλειες της τάξης του 50%, μέσα σε δύο ημέρες και αποσύρθηκε για ανασυγκρότηση.

Παρόλα αυτά απέσπασε εύφημο μνεία για τη γενναιότητα των ανδρών του,οι οποίοι οδηγούμενοι από έναν σαλπιγκτή, που παιάνιζε το εμβατήριο Le Boudin, επιτέθηκαν κατά των γερμανικών πολυβόλων, σε εντελώς ακάλυπτο έδαφος και ανέτρεψαν τον εχθρό. Οι σοβαρές απώλειες που είχαν υποστεί τα δύο συντάγματα υποχρέωσαν τη γαλλική διοίκηση να τα συγχωνεύσει, σχηματίζοντας το Σύνταγμα Πορείας της Λεγεώνας των Ξένων (R.M.L.E).

Το σύνταγμα εντάχθηκε και πάλι στην Μαροκινή Μεραρχία Πεζικού (ΜΠ), με την οποία έδρασε καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Έλαβε μέρος στη μάχη του Σον, στις 4 Ιουλίου 1916 και της Αμπεριβίλ, τον Απρίλιο του 1917.

Στην μάχη αυτή το σύνταγμα πολέμησε επί έξι μερόνυχτα, διεκδικώντας 2 χλμ. εδάφους από τους Γερμανούς. Οι απώλειες του ήταν μεγάλες. Επέτυχε όμως της αποστολής του. για αυτό τιμήθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας με το Στρατιωτικό Μετάλλιο, μια από τις ανώτατες τιμητικές διακρίσεις της Γαλλίας.

Τον Αύγουστο του 1917 το Σύνταγμα της Λεγεώνας των Ξένων συμμετείχε στη μάχη της Κουμιέ, ενώ στις αρχές του 1918 μεταφέρθηκε στην Λωρραίνη. Κατόπιν επέστρεψε στο μέτωπο του Σομ και συμμετείχε στην απόκρουση της μεγάλης γερμανικής επίθεσης, τον Απρίλιο του 1918 (Επιχείρηση Μιχαήλ).

Το καλοκαίρι του 1918 μεταφέρθηκε στο Σουασόν για να ενισχύσει τις σκληρά πιεζόμενες γαλλικές δυνάμεις. Στη συνέχεια, το φθινόπωρο του 1918, συμμετείχε στην επίθεση του στρατάρχη Φος, η οποία υποχρέωσε σε συνθηκολόγηση τη Γερμανία. Κατά την διάρκεια του πολέμου από τις τάξεις της Λεγεώνας είχαν περάσει 42.883 άνδρες, προερχόμενοι από 100 διαφορετικά έθνη.

Από αυτούς περισσότεροι των 30.000 σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν. Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται και οι υπηρετούντες στο ανεξάρτητο τάγμα της Λεγεώνας, το οποίο έδρασε αρχικά στην Καλλίπολη και κατόπιν στο Μακεδονικό Μέτωπο και κατά των Μπολσεβίκων, το 1919, στην Ουκρανία.