Fokker DR I. Το περίφημο γερμανικό τριπλάνο του “Ιπτάμενου Τσίρκου” (vid.)

Το Fokker DR I σχεδιάστηκε από τον Ράινχολντ Πλατς, ο οποίος εμπνεύστηκε το νέο καταδιωκτικό από το βρετανικό τριπλάνο Sopwith. Ο Πλατς σχεδίασε το αεροσκάφος με έμφαση στην ευελιξία. Για αυτό σχεδίασε ένα αεροσκάφος με πτέρυγες πολύ μικρής πτερυγιακής επιφάνειας και λεπτής χορδής.

Στο αεροσκάφος τοποθετήθηκε ο κινητήρας Oberursel Ur II των 110 ίππων, που αποτελούσε αντίγραφο του γαλλικού κινητήρα Le Rhone. Το συνολικό βάρος μάχης του αεροσκάφους ήταν μόλις 586 κιλά. Το αεροσκάφος ανέπτυσσε μέγιστη ταχύτητα, σε χαμηλό ύψος 185 χλμ. την ώρα και σε μεγαλύτερο ύψος 166 χλμ. την ώρα.

Υστερούσε, κατά συνέπεια, σε ταχύτητα, των σύγχρονών του βρετανικών και γαλλικών καταδιωκτικών. Μπορούσε όμως να πετάξει σε ύψος μέχρι 6.100 μ. και είχε σημαντικότερα καλύτερο ρυθμό ανόδου από τα συμμαχικά αεροσκάφη. Ήταν οπλισμένο με δύο πολυβόλα των 7,92χλστ.

Το αεροσκάφος δοκιμάστηκε και αξιολογήθηκε, τον Αύγουστο του 1917, από τον περίφημο «Κόκκινο Βαρώνο», φον Ριχτχόφεν, ο οποίος ενθουσιάστηκε από την ευελιξία του και τον ρυθμό ανόδου του. Έτσι εντάχθηκε σε υπηρεσία. Συνολικά κατασκευάστηκαν 320 αεροσκάφη του τύπου και παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι τον Ιούνιο του 1918.

Με τον αεροσκάφος αυτό πέταξαν και μεγαλούργησαν μεγάλοι άσοι, όπως ο Ριχτχόφεν (80 καταρρίψεις), ο Βέρνερ Φος (48 καταρρίψεις).

Ο Φος στην τελευταία του αερομαχία, πολέμησε μόνος, για πολύ ώρα, με μια ολόκληρη μοίρα βρετανικών καταδιωκτικών. Το τριπλάνο του ελισσόταν με τέτοια ευκολία που οι Βρετανοί πιλότοι δεν μπορούσαν να τον πλήξουν. Τελικά χρειάστηκαν 8 βρετανικά καταδιωκτικά για να καταρρίψουν τον Φος.

Ένα σημαντικό πρόβλημα που αντιμετώπισε το αεροσκάφος από την αρχή μέχρι το τέλος της δράσης του ήταν η δομική αδυναμία της άνω πτέρυγάς του. Το αεροσκάφος πάντως έγινε, μαζί με το Albatros, το συνώνυμο του “Ιπτάμενου Τσίρκου” του φον Ριχτχόφεν.