Η Γαλλία κατακτά την Αλγερία… Πολιορκία και άλωση της Κωνσταντίνης

Η πρώτη Λεγεώνα των Ξένων καταστράφηκε στην Ισπανία. Το 1836 τα πρώτα τμήματα της νέας λεγεώνας πατούσαν και πάλι την αφρικανική γη. Η νέα λεγεώνα είχε αρχική δύναμη 1.600 ανδρών. Διοικητής της ορίστηκε ο ταγματάρχης Μπεντώ. Βασικός αντίπαλος των Γάλλων ήταν ο μπέης της Κωνσταντίνης. Εναντίον της ομωνύμου πόλης οι Γάλλοι είχαν επιτεθεί το 1836 και είχαν συντριβεί, υφιστάμενοι απώλειες 8.000 ανδρών.

Ο νέος στρατιωτικός διοικητής της Αλγερίας όμως, ο στρατηγός ντε Νταμρεμόν, προετοιμάστηκε καλύτερα και την 1η Οκτωβρίου 1837, κίνησε επικεφαλής 20.400 ανδρών κατά της Κωνσταντίνης. Ανάμεσα τους υπήρχαν και δύο τάγματα λεγεωνάριων. Τις επιχειρήσεις εκπόρθησης της περιτειχισμένης πόλης θα υποστήριζαν επίσης ένα τάγμα μηχανικού και 17 βαριά πυροβόλα.

Η Κωνσταντίνη ήταν πολύ δύσκολο να κυριευτεί. Κτισμένη σε ένα πλάτωμα, το οποίο χωριζόταν με μια πλατιά χαράδρα, η οποία λειτουργούσε ως φυσική τάφρος από τους γύρω λόφους. Υπήρχε μόνο ένας δρόμος, ο οποίος μέσω μιας γέφυρας οδηγούσε στην πόλη. Οι Γάλλοι έταξαν τα πυροβόλα τους στο άκρο της στενής γέφυρας, 400 μέτρα από την πόλη, και άρχισαν να βομβαρδίζουν τα τείχη.

Στις 7 Οκτωβρίου, οι Άραβες επιτέθηκαν κατά των γαλλικών πυροβολαρχιών, αλλά αποκρούστηκαν. Δύο μέρες αργότερα επιτέθηκαν κατά του τάγματος σκαπανέων, το οποίο εργαζόταν υπό την προστασία δύο λόχων λεγεωνάριων. Η επίθεση αποκρούστηκε αποφασιστικά από τους λεγεωνάριους, οι οποίοι κέρδισαν τα εύσημα της διοίκησης. Στο μεταξύ οι σκαπανείς είχαν κατασκευάσει και άλλες θέσεις στις οποίες ετάχθησαν και τα υπόλοιπα πυροβόλα.

Από εκεί το γαλλικό πυροβολικό κατόρθωσε να εξουδετερώσει σιγά σιγά τα πυροβόλα των Αλγερινών, τα ευρισκόμενα επί των τειχών. Ύστερα από την επιτυχία αυτή το γαλλικό πυροβολικό συγκέντρωσε τα πυρά του επί των τειχών, με σκοπό την διάνοιξη ρήγματος σε αυτά. Στις 12 Οκτωβρίου ο Γάλλος επικεφαλής, στρατηγός Νταμρεμόν τεμαχίστηκε από εχθρική οβίδα.

Η αντικαταστάτης του Βαλέ συνέχισε με πείσμα τον αγώνα. Έως την επομένη ημέρα το πυροβολικό είχε κατορθώσει να διανοίξει ρήγμα μήκους 20 περίπου μέτρων στα τείχη. Οι Γάλλοι τότε θεώρησαν σκόπιμο να ζητήσουν την παράδοση των πολιορκημένων. Οι τελευταίοι απάντησαν αγέρωχα. «Εάν οι Χριστιανοί δεν έχουν πυρίτιδα θα τους στείλουμε, αν δεν έχουν τρόφιμα θα μοιραστούμε τα δικά μας μαζί τους, αλλά όσο και ένας από εμάς παραμένει ζωντανός, την Κωνσταντίνη δεν θα την πάρουν».

Έφοδος κατά των τειχών

Παρά την αγέρωχη απάντησή τους όμως οι πολιορκημένοι δεν φαινόταν να αντιδρούν δυναμικά στις γαλλικές προόδους. Δεν επιχείρησαν να επισκευάσουν το ρήγμα. Έτσι οι Γάλλοι αποφάσισαν να επιτεθούν. Σε πρώτο κλιμάκιο 300 Ζουάβοι, δύο λόχοι επιλέκτων του 2ου Συντάγματος Ελαφρού Πεζικού και 40 σκαπανείς, υπό τον αντισυνταγματάρχη Λαμορισιέρ ξεχύθηκαν μπροστά, υπό την κάλυψη του πυροβολικού. Σε δεύτερο κλιμάκιο θα επιτίθεντο τμήματα της Λεγεώνας.

Το πρώτο κλιμάκιο εφόδου ξεχύθηκε με ιαχές προς το ρήγμα, το πέρασε και εισήλθε στην πόλη, μόνο και μόνο για να βρει τον δρόμο του κλεισμένο από ένα νέο τείχος που οι Άραβες είχαν κατασκευάσει κρυφά. Οι 600 περίπου Γάλλοι βρέθηκαν σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, δεχόμενοι πυρά από παντού. Ξαφνικά μια τρομερή έκρηξη συγκλόνισε την περιοχή.

Οι Άραβες είχαν σκάψει στον χώρο μεταξύ του ρήγματος και του νέου τείχους και είχαν τοποθετήσει βαρέλια με πυρίτιδα, τα οποία και ανατίναξαν! Δεκάδες Γάλλοι στρατιώτες εξαϋλώθηκαν κυριολεκτικώς και όσοι επέζησαν, μισοκαμμένοι, τράπηκαν σε φυγή. Εκείνη την στιγμή όμως είχε ξεκινήσει και το δεύτερο κλιμάκιο εφόδου. Με νέα ορμή οι λεγεωνάριοι, εφοδιασμένοι με σακιά με πυρίτιδα, σκάλες και σχοινιά, εφόρμησαν, ανατίναξαν το νέο τείχος, πέρασαν μέσω του ρήγματος και εισέβαλαν στην πόλη.

Στην πόλη

Ο υπολοχαγός της Λεγεώνας Σαίντ Αρνό τέθηκε επικεφαλής των στρατευμάτων και προχώρησε βαθιά, εκκαθαρίζοντας κάθε αντίσταση. «Οι ξιφολόγχες μας δεν άφησαν κανέναν ζωντανό. Δεν συλλαμβάνανε αιχμαλώτους», ομολόγησε αργότερα ο ίδιος. Παρά την εισβολή πάντως οι Άραβες δεν εννοούσαν να παραδοθούν. Πολεμούσαν από κάθε σπίτι, από κάθε προκάλυμμα.

Ξαφνικά τα γαλλικά στρατεύματα έφτασαν μπροστά σε ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο από το οποίο δέχθηκαν καταιγισμό πυρών. Οι Γάλλοι καθηλώθηκαν. Ο Σαίντ Αρνό, μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς από άλλα συντάγματα, κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν έναν μεγάλο αριθμό περιπλανώμενων ανδρών, τους οποίους οδήγησαν κατά του κτιρίου, το οποίο αποδείχθηκε ότι στέγαζε τους στρατώνες του Αχμέτ μπέη, φρουράρχου της πόλης.

Ο αντισυνταγματάρχης Κομπ τέθηκε επικεφαλής και με το ξίφος στο χέρι εφόρμησε. Ένα βλήμα τον έπληξε αλλά αυτός συνέχισε να βαδίζει. Ένα δεύτερο τον έπληξε και τον έριξε θανάσιμα πληγωμένο. Οι άνδρες όμως, με επικεφαλής τον Σαίντ Αρνό ακολούθησαν το παράδειγμά του και κατόρθωσαν να κυριεύσουν τον στρατώνα, ύστερα από φονική εκ του συστάδην συμπλοκή. «Το αίμα έρεε στα σκαλοπάτια. Ούτε μια κραυγή, ούτε ένα παράπονο δεν ξέφευγε από τα χείλη των ανδρών που αργοπέθαιναν», ανέφερε ο Σαίντ Αρνό.

Η βιαιότητα του αγώνα δεν κράτησε παρά για λίγα λεπτά. Σταδιακά οι Άραβες άρχισαν να παραδίδονται. Στην άλλη άκρη της πόλης όμως ένα μεγάλο μέρος του αμάχου πληθυσμού επιχείρησε να διαφύγει μέσω των κρημνών και των βαράθρων που περιέβαλαν την πόλη. Εκατοντάδες χάθηκαν στην απέλπιδα προσπάθεια. Ελάχιστοι ξέφυγαν. Οι λοιποί παραδόθηκαν.

Στο μεταξύ είχαν εισέλθει στην πόλη και τα υπόλοιπα γαλλικά στρατεύματα και ένα όργιο αρπαγής και λεηλασίας άρχισε, όπως συνέβαινε συνήθως σε περιπτώσεις βίαιης κατάληψης πόλεων. Μόνο οι μπαρουτοκαπνισμένοι λεγεωνάριοι δεν συμμετείχαν, εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων, στο όργιο της βίας. Η Λεγεώνα δε είχε ιδιαιτέρως διακριθεί στην μάχη. Από τους 100 άνδρες που οδήγησε σε πρώτη φάση ο Σαίντ Αρνώ στη μάχη 10 σκοτώθηκαν και 11 τραυματίστηκαν.

Ένας από τους νεκρούς, ο λεγεωνάριος Κέλερ, έσωσε τη ζωή του Σαίντ Αρνό. Σε μια φάση των οδομαχιών ο Σαίντ Αρνό και οι λεγεωνάριοι του βρέθηκαν ενώπιον μιας ομάδας Τούρκων στρατιωτών του Αλγερινού μπέη. Σε κλάσματα δευτερολέπτου ο Κέλερ στάθηκε μπροστά από τον Σαίντ Αρνό και δέχθηκε αυτός κατάστηθα την εχθρική ομοβροντία!