Η γερμανική Ταξιαρχία Ιππικού στην Πολωνία… Ιππομαχίες και αίμα

Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, την 1η Σεπτεμβρίου 1939 δύο Συντάγματα ιππικού εντάχθηκαν στη νεοσυγκροτηθείσα Ταξιαρχία Ιππικού (ΤΙ). Άλλα συντάγματα ιππικού διαλύθηκαν και τα τμήματά τους διαμοιράστηκαν σε άλλους σχηματισμούς.

Η ΤΙ παρέτασσε το 1ο και 2ο ΣΙ, με την ανωτέρω σύνθεση. Πέραν των δύο συνταγμάτων η ΤΙ διέθετε μια «επιλαρχία» ποδηλατιστών των τριών ιλών, έκαστη με 195 άνδρες, τέσσερα MG-34 σε τρίποδο, εννέα ίδια όπλα σε δίποδο και τρεις ελαφρούς όλμους των 50mm. Διέθετε επίσης μια βαριά ίλη με τρία Α/Τ πυροβόλα των 37mm, τέσσερα ελαφρά οβιδοβόλα των 75mm και έξι όλμους των 81mm.

Η ΤΙ διέθετε επίσης μια μοίρα έφιππου πυροβολικού, με δύο πυροβολαρχίες, έκαστη με τέσσερα πυροβόλα των 75mm, αντιαρματική πυροβολαρχία με 12 Α/Τ πυροβόλα των 37mm και αντιαεροπορική πυροβολαρχία με 12 πυροβόλα των 20mm.
Η ΤΙ διέθετε επιπλέον οργανικό λόχο Μηχανικού και οργανικό λόχο Διαβιβάσεων, δύο μηχανοκίνητα και δύο ιππήλατα αποσπάσματα εφοδιασμού και μεταφορών, μηχανοκίνητο απόσπασμα μεταφοράς καυσίμων, ουλαμό επισκευών, ουλαμό τροφοδοσίας, μηχανοκίνητο ιατρικό απόσπασμα και ουλαμό ασθενοφόρων και κτηνιατρικό ουλαμό.

Η συνολική δύναμη της ΤΙ ανερχόταν σε 6.684 άνδρες, 4.552 ίππους, 409 άμαξες, 427 οχήματα, έξι τεθωρακισμένα οχήματα, 153 μοτοσυκλέτες με κάλαθο και 165 απλές μοτοσυκλέτες. Αργότερα διατέθηκαν και αντιαρματικά τυφέκια Ranzerbuchse 39, σε αναλογία δύο τυφεκίων ανά ενωμοτία ιππέων ή ποδηλατιστών.

Με αυτή την σύνθεση η ΤΙ έλαβε το βάπτισμα του πυρός στην Πολωνία, υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Κούρτ Φελντ. Η ΤΙ αναπτύχθηκε στο αριστερό πλευρό της Γερμανικής 3ης Στρατιάς στην Ανατολική Πρωσία. Η ΤΙ κινήθηκε με εμπροσθοφυλακή το 1ο ΣΙ, περνώντας τα γερμανό-πολωνικά σύνορα, χωρίς να συναντήσει αξιόλογη αντίσταση. Πρώτος αντικειμενικός σκοπός της ΤΙ ήταν η πόλη Μισενίτσε. Η πόλη κυριεύθηκε μετά από βομβαρδισμό από το οργανικό πυροβολικό και τους όλμους της ταξιαρχίας.

Λίγο αργότερα όμως Γερμανοί και Πολωνοί ιππείς συγκρούστηκαν σε μια από τις λίγες ιππομαχίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Β’ ΠΠ). Στην σύγκρουση αυτή αναμετρήθηκαν ιππείς του 1ου ΣΙ με Πολωνούς του 11ου Συντάγματος Ουλάνων της ΤΙ «Mazowiecka». Περίπολος του 11ου Ουλάνων, υπό τον υπίλαρχο Βλάντισλαβ Κοσακόφσκι εντόπισε γερμανική περίπολο και επιτέθηκε εναντίον της. Στην αρχή οι Γερμανοί πανικοβλήθηκαν. Σύντομα όμως οι αντίπαλοι ιππείς ενεπλάκησαν σε μια συγκεχυμένη σύγκρουση με κάθε διαθέσιμο όπλο. Τελικά χωρίστηκαν χωρίς να έχει επιτευχθεί αποφασιστικό αποτέλεσμα, με απώλειες εκατέρωθεν.

Στις 3 Σεπτεμβρίου, έξω από την μικρή πόλη Φράνκοβο, Γερμανοί ιππείς ενεπλάκησαν σε ιππομαχία με άνδρες του πολωνικού 7ου Συντάγματος Ουλάνων. Αυτή τη φορά οι Γερμανοί, εμπλέκοντας το σύνολο της δύναμής τους, επικράτησαν, αποκρούοντας παράλληλα και μια τολμηρή πολωνική επίθεση στον σταθμό διοίκησης της ΤΙ.

Κατόπιν τούτου η ΤΙ κινήθηκε νοτιοανατολικά και στις 5 Σεπτεμβρίου έφτασε στον ποταμό Νάρεφ και τον διέσχισε πρώτη ως εμπροσθοφυλακή της 3ης Στρατιάς. Η ΤΙ υπήχθη υπηρεσιακά στη 12η ΜΠ και συνέχισε την επίθεση της. Δέχτηκε όμως σοβαρή πολωνική επίθεση και πιέστηκε ισχυρά. Οι Γερμανοί ιππείς πολέμησαν εξαιρετικά ως πεζικό και με δυσκολία, έστω, απέκρουσαν την εχθρική επίθεση.

Μετά και τη διάβαση του Νάρεβ η ΤΙ ανέλαβε αναγνωριστικές αποστολές, καλύπτοντας την υπερεκτεταμένη γερμανική γραμμή, καθώς ο όγκος των γερμανικών δυνάμεων δρούσε συγκεντρωτικά κατά της Πολωνικής Στρατιάς του Μόντλιν. Η ΤΙ συνέχισε να πλαγιοφυλάσσει την 3η Στρατιά μέχρι την στιγμή που η πολωνική διάταξη είχε αποσυντεθεί, στο διάστημα 8-14 Σεπτεμβρίου.

Παρόλα αυτά πολωνικοί θύλακες αντίστασης υπήρχαν ακόμα. Στις 23 Σεπτεμβρίου σημειώθηκε μια ακόμα κλασικού τύπου ιππομαχία μεταξύ Γερμανών και του πολωνικού 25ου Συντάγματος Ουλάνων. Στην σύγκρουση αυτή οι δύο αντίπαλοι συγκρούστηκαν με λόγχες και σπάθες, εκ του συστάδην. Οι Πολωνοί επικράτησαν και κινήθηκαν κατά των θέσεων της ΤΙ, μόνο και μόνο για να σφαγιασθούν από τα ταγμένα προς μάχη πολυβόλα των Γερμανών.

Η ΤΙ δεν ανέλαβε άλλη σοβαρή αποστολή μέχρι το πέρας της πολωνικής εκστρατείας. Πάντως σοβαρό ρόλο διαδραμάτισαν στην εκστρατεία αυτή και οι έφιππες ομάδες αναγνώρισης των ΜΠ. Μέλος μιας από αυτές ήταν και ο υποδεκανέας Χορμς.

«Μετά από ανάπαυση μιας ώρας κινηθήκαμε και πάλι. Το πεζικό που ακολουθούσε μας έβριζε γιατί τα άλογά μας σήκωναν πολύ σκόνη στον χωματόδρομο που κινούμαστε. Ανεβαίναμε σε ένα λόφο. Είχε ήδη αρχίσει να νυκτώνει. Ήμουν θυμωμένος γιατί μας διέταξαν να κινηθούμε σε ταχύτητα τροχασμού. Το άλογό μου, ο «Βαρώνος», δεν άντεχε άλλο. Μίλησα στον επικεφαλής της ενωμοτίας. Το άλογό μου δεν αντέχει άλλο του είπα. Την ίδια ώρα το ταλαίπωρο άλογο έπεσε στα γόνατα. Είχαμε διανύσει 70 χλμ. την πρώτη ημέρα και 60 χλμ. τη δεύτερη και άλλα τόσα, περίπου την τρίτη ημέρα»…

Αποφασιστική ρόλο διαδραμάτισε το Ιππικό στην εξουδετέρωση της «Ομάδας Χούμπαλ». Η ομάδα αυτή Πολωνών στρατιωτών που είχαν γλιτώσει από την καταστροφή είχαν συγκεντρωθεί γύρω από έναν πυρήνα του 10ου Συντάγματος Ουλάνων, υπό τον επίλαρχο Χένρικ Ντομπράτσκι (ψευδώνυμο Χούμπαλ). Η ομάδα αυτή συνέχισε να μάχεται, ενισχυμένη σταδιακά από επιζώντες και άλλων μονάδων, αλλά και ανταρτών, έως τις 30 Μαΐου του 1940, δηλαδή επτά μήνες μετά το επίσημο πέρας της εκστρατείας.

Το Ιππικό, λόγω της μορφολογίας του εδάφους και της έλλειψης οδικού δικτύου, μπορούσε να κινηθεί εκεί όπου τα μηχανοκίνητα δεν μπορούσαν. Το πεζικό φυσικά μπορούσε να κινηθεί παντού, αλλά με πολύ πιο αργό ρυθμό σε σχέση με το ιππικό. Έτσι το ιππικό ανέλαβε τον κύριο ρόλο στην καταδίωξη των Πολωνών, μέχρι την εξόντωσή τους, στο Κίλσε.