Ο «Ριχτχόφεν της Ανατολής»… 11 καταρρίψεις σε μια μόλις ημέρα!

O Χιρομίσι Σινοχάρα γεννήθηκε το 1913 από γονείς αγρότες στο νησί Χόνσου της Ιαπωνίας. Αφού τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές κλήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Εντάχθηκε στο 27ο Σύνταγμα Ιππικού και το 1931 βρέθηκε στην υπό ιαπωνικό έλεγχο Μαντζουρία. Τότε γνώρισες το αεροπορικό όπλο και αποφάσισε να ενταχθεί στην ιαπωνική στρατιωτική αεροπορία.

Φοίτησε στην αεροπορική σχολή του Τοκοροζάβα και το 1934 έλαβε το πτυχίο χειριστή. Τοποθετήθηκε στο 11ο Αεροπορικό Σύνταγμα στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας, προαγόμενος στον βαθμό του λοχία. Στις 10 Μαΐου 1939 ξέσπασαν όμως στην περιοχή συγκρούσεις με τους Σοβιετικούς οι οποίες κλιμακώθηκαν σε αυτό που είναι γνωστό ως Επεισόδιο του Νομοχάν στην Ιαπωνία ή μάχη του Χαλκίν Γκολ.

Στις 24 Μαΐου 20 καταδιωκτικά Nakajima Ki-27 (Nate) του 11ου Αεροπορικού Συντάγματος προωθήθηκαν στα σύνορα και τρεις ημέρες αργότερα, στις 27 Μαΐου ο Σινοχάρα βρέθηκε στον αέρα αντιμετωπίζοντας σοβιετικά καταδιωκτικά.

Στην πρώτη αυτή μάχη έδειξε πως ήταν ένας γεννημένος άσσος αφού κατέρριψε τέσσερα σοβιετικά Ι-16… Την επομένη ανέβασε το ρεκόρ του καταρρίπτοντας ένα σοβιετικό αναγνωριστικό L-Z και πέντε καταδιωκτικά Ι-15, καθιστάμενος «διπλός» άσος σε μόλις δύο ημέρες!

Ο Σινοχάρα συνέχισε να μάχεται ανεβάζοντας τον αριθμό των καταρρίψεών του. Στις 27 Ιουνίου 1939 όμως πέτυχε το ακατόρθωτο. Εκείνη την ημέρα πάνω από 100 ιαπωνικά αεροσκάφη κάθε τύπου απογειώθηκαν με στόχο τις σοβιετικές θέσεις και τα αεροδρόμια πέραν του ποταμού Χάλκα.

Οι Σοβιετικοί απογείωσαν κάθε διαθέσιμο αεροσκάφος για να αντιμετωπίσουν τους Ιάπωνες. Στις άγριες αερομαχίες που ακολούθησαν ο Σινοχάρα κατέρριψε 11 σοβιετικά αεροσκάφη!

Η τακτική του συνίστατο σε ορμητική «έφοδο» κατά των εχθρικών σχηματισμών ώστε να τρομάξει τους αντιπάλους του και τους διασπάσει. Κατόπιν έπληττε ένα – ένα τα εχθρικά αεροσκάφη, όντας άριστος σκοπευτής. Για τη δράση του προήχθη σε ανθυπασπιστή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα καταδιωκτικά Ki-27 ήταν οπλισμένα με μόλις δύο πολυβόλα των 7,7mm, ίδιο δηλαδή με αυτόν των διπλάνων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί που υπερείχε το πρώτο μονοπλάνο της ιαπωνικής στρατιωτικής αεροπορίας ήταν η ευελιξία και σε σχέση με τα Ι-15, η ταχύτητα.

Ο ελαφρύς οπλισμός και η εν γένει ελαφρά κατασκευή και η έλλειψη θωράκισης αποτελούσαν σοβαρά μειονεκτήματα. Παρόλα αυτά αποτέλεσε φονικό εργαλείο στα χέρια των Ιαπώνων πιλότων. Ο Σινοχάρα συνέχισε να μάχεται με τον ίδιο φανατισμό. Στις 25 Ιουλίου όμως ήταν η σειρά του να καταρριφθεί. Κατάφερε να εκτελέσει αναγνωστική προσγείωση εν μέσω μάχης ιαπωνικών και σοβιετικών στρατευμάτων.

Ο Σινοχάρα κινδύνευε άμεσα καθώς τον πλησίαζαν σοβιετικά άρματα. Όμως τον έσωσε ο επιλοχίας Ιβασάκι ο οποίος προσγείωσε το αεροσκάφος του στο ξερό χώμα και τον πήρε στο αεροσκάφος του απομακρύνοντάς τον από τον κίνδυνο. Ωστόσο η μοίρα είχα αποφασίσει πλέον για τον Σινοχάρα. Κατάκοπος από τις συνεχείς εξόδους, στις 27 Αυγούστου, ενεπλάκη σε αερομαχία με σοβιετικά καταδιωκτικά καθώς συνόδευε ιαπωνικά βομβαρδιστικά.

Ο Σινοχάρα πολέμησε με το γνωστό του μένος. Κατάφερε μάλιστα να καταρρίψει τρία σοβιετικά αεροσκάφη πριν δεχτεί το μοιραίο πλήγμα από σοβιετικά Polykarpov I-16. Το αεροσκάφος του κατέπεσε φλεγόμενο σε παρακείμενη λίμνη.

Ο, μετά θάνατον, ανθυπολοχαγός, Σινοχάρα είχε πετύχει εντός μόλις τριών μηνών δράσης 58 καταρρίψεις, καθιστάμενος ο κορυφαίος άσσος της ιαπωνικής στρατιωτικής αεροπορίας. Το ρεκόρ του δεν κατέπεσε ούτε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.