Πόλεμος Αλατιού: Επαίσχυντη καταστολή από τους μισθοφόρους του πάπα

O Πόλεμος του Αλατιού ήταν η συνέπεια της εξέγερσης των κατοίκων της Περούτζια κατά του πάπα Παύλου Γ΄(Αλεσάντρο Φαρνέζε).

Η Περούτζια ήταν ελεύθερη πόλη μέχρι το 1370 όταν πέρασε υπό τον έλεγχο του παπικού κράτους. Οι κάτοικοι της πόλης συνέχισαν να απολαμβάνουν ένα σχετικά υψηλό επίπεδο ζωής, διατηρώντας πολλά προνόμια, όπως φορολογική ατέλεια στο αλάτι, ή τη δυνατότητα να δικάζονται από δικαστές της πόλης και όχι παπικούς.

Το αλάτι ήταν σημαντικό αγαθό της τότε οικονομίας καθώς αποτελούσε έναν από τους λίγους τρόπους συντήρησης των τροφίμων. Παρά τις υποσχέσεις όμως, ήδη από τα τέλη του 15ου αιώνα, οι πάπες επιχείρησαν να καταστρατηγήσουν τα ανωτέρω προνόμια και να διοικήσουν απολυταρχικά την Περούτζια. Αυτό όπως ήταν φυσικό προκάλεσε αντίδραση των κατοίκων της πόλης.

Το 1539 διάφορα γεγονότα προκάλεσαν την καταστροφή της σοδειάς και κατά συνέπεια την έλλειψη τροφίμων και την άνοδο σε απίστευτα ύψη των τιμών τους.

Στη δύσκολη αυτή κατάσταση προστέθηκε και η απαίτηση του πάπα Παύλου Γ’ να επιβάλει έναν νέο φόρο στο αλάτι για όλους τους υπηκόους του κράτους του. Η απαίτηση αυτή καταστρατηγούσε την συμφωνία βάσει της οποίας η Περούτζια εντάχθηκε στο παπικό κράτος.

Οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν στον πάπα αλλά οι διαμαρτυρίες τους δεν εισακούσθηκαν. Έτσι οι κάτοικοι επαναστάτησαν. Όμως τον Απρίλιο του 1540 παπικά στρατεύματα, υπό τον ανεψιό του πάπα, Πιερλουίτζι Φαρνέζε, μαζί με τον μισθοφόρο αρχηγό Αλεσάντρο ντα Τέρνι, στάλθηκαν στην περιοχή και την λεηλάτησαν αγρίως.

Τα παπικά στρατεύματα αριθμούσε περί τους 2.000 άνδρες, κυρίως μισθοφόρους. Οι κάτοικοι ζήτησαν τη βοήθεια του Κόζιμο των Μεδίκων ο οποίος έστειλε τον ευγενή της Περούτζια Ροντόλφο Μπαλιόνι, επικεφαλής μιας μικρής στρατιωτικής δύναμης.

Οι εμπειροπόλεμοι παπικοί όμως νίκησαν και άνδρες του Μπαλιόνι και επιτέθηκαν στην πόλη. Οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να συνθηκολογήσουν και στις 4 Ιουνίου 1540 τα παπικά στρατεύματα εισήλθαν στην Περούτζια και επέβαλαν τη φορολογία στο αλάτι.

Πολλοί κάτοικοι προτίμησαν να φύγουν από την πόλη παρά να παραμείνουν υπήκοοι του πάπα. Ο πάπας μάλιστα διέταξε να κατασκευαστεί ένα ισχυρό οχυρό φρούριο στην πόλη, το λεγόμενο «φρούριο του Παύλου». Το φρούριο, κατά λεγόμενα του πάπα δεν κατασκευάστηκε για να προστατεύσει την πόλη, αλλά «για να στερήσει από τους κατοίκους τη δυνατότητα να επαναστατήσουν και πάλι κατά της Αγίας Έδρας».

Το φρούριο αποτέλεσε για αιώνες το σύμβολο της παπικής εξουσίας και της καταπίεσης της πόλης, παρά το γεγονός ότι ο διάδοχος του Παύλου, Ιούλιος Γ’, απέδωσε στους κατοίκους, το 1559, μέρος της αυτονομίας τους. Η πόλη παρέμεινε υπό τη παπική κυριαρχία μέχρι την κατάλυση του παπικού κράτους το 1860, αφού προηγουμένως τα παπικά στρατεύματα είχαν καταστείλει με αγριότητα μια ακόμα εξέγερση των κατοίκων (1859).

Ο πάπας Παύλος Γ΄.