Στρατός ενός τάγματος… Το μικρό δουκάτο, η υποταγή, η τελική νίκη

Το δουκάτο του Όλντενμπουργκ ήταν ένα από τα μικρά γερμανικά κρατίδια που αποτελούσαν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους. Εκτεινόταν σε μια μικρή έκταση στις δυτικές ακτές της Βαλτικής, βόρεια της Βρέμης.

Το μικρό δουκάτο διέθετε έναν μικρό στρατό, αποτελούμενο από μόλις έναν λόχο πεζικού και μερικές φρουριακές δυνάμεις, συμποσούμενες σε έναν ακόμα λόχο πεζικού. Με την έναρξη των πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης το 1792 και μέχρι το 1806, ο δούκας Πέτρος Φρειδερίκος Λουδοβίκος κατάφερε να κρατήσει το μικρό του κράτος έξω από τους πολέμους που συγκλόνιζαν την Ευρώπη.

Ωστόσο το 1806, μετά την συντριβή της Πρωσίας από το Ναπολέοντα, τα δεδομένα μεταβλήθηκαν άρδην. Ο Ναπολέων έχοντας συντρίψει το 1805 την Αυστρία και το 1806-07 την Πρωσία αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό μόρφωμα εντός της πάλαι ποτέ γερμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι δημιούργησε την Συνομοσπονδία του Ρήνου, στην οποία εντάχθηκαν, εκούσια ή ακούσια τα περισσότερα γερμανικά κρατίδια.

Το δουκάτο του Όλντενμπουργκ κατάφερε παρόλα αυτά να αντισταθεί στις γαλλικές πιέσεις μέχρι το 1809. Τότε ο δούκας υποχρεώθηκε να δεχτεί την γαλλική “προστασία”. Στο πλαίσιο των υποχρεώσεών του, ως μέλος της Συνομοσπονδίας, το δουκάτο όφειλε να προσφέρει για την κοινή άμυνα ένα πλήρες τάγμα πεζικού με 6 λόχους. Ο 1ος λόχος ήταν λόχος επιλέκτων (γρεναδιέρων) και ο 6ος λόχος ακροβολιστών.

Οι λοιποί τέσσερις κεντρικοί, λεγόμενοι, λόχοι ήταν λόχοι μουσκετοφόρων. Οι στολές των ανδρών ήταν πρωσικού τύπου, χρώματος σκούρου μπλε, με κόκκινα επιμάνικα. Οι γρεναδιέροι φορούσαν ψηλό, μαύρο γούνινο καπέλο και οι λοιποί άνδρες πηλίκιο κορσικανικού τύπου. Οι εξαρτήσεις ήταν δερμάτινες βαμμένες λευκές. Οι άνδρες έφεραν γαλλικά μουσκέτα.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος κατά της Αυστρίας το 1809, ο Ναπολέων διέταξε την κινητοποίηση των δυνάμεων του δουκάτου. Οι μικρές δυνάμεις του δουκάτου κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τους Γερμανούς επαναστάτες του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ, που δρούσαν υπέρ των Αυστριακών και οι οποίες καταδιωκόμενες από τους Γάλλους έσπευδαν στις ακτές της Βαλτικής με σκοπό να επιβιβαστούν σε βρετανικά πλοία.

Ο δούκας του Όλντενμπουργκ όμως διέταξε τους άνδρες του να αποφύγουν κάθε σύγκρουση με τους Γερμανούς συμπατριώτες τους. Ο Ναπολέων, ιδιαίτερα θυμωμένος έλαβε τις αποφάσεις του και το 1810 κατέλαβε το δουκάτο και με τη βία ενέταξε τους στρατιώτες του στο 129ο Γαλλικό Σύνταγμα Πεζικού.

Ο δούκας κατάφερε να αποδράσει και κατέφυγε στη Ρωσία. Οι Ολδενβούργιοι αποτέλεσαν το 1ο Τάγμα του εν λόγω Συντάγματος. Αργότερα συγκροτήθηκαν άλλα δύο τάγματα, μικτά με Ολδενβούργιους και Γερμανούς από τη Βρέμη, το Αμβούργο και τη Λυβέκη. Το σύνταγμα στάλθηκε το 1812 στη Ρωσία, όπου καταστράφηκε. Το 1813 οι Γάλλοι, ηττημένοι από τους Ρώσους και τους Πρώσσους συμμάχους τους στη Λειψία, εγκατέλειψαν το Όλντενμπουργκ.

Στις 27 Νοεμβρίου 1813 ο δούκας επέστρεψε στην πόλη και αμέσως συγκρότησε ένα σύνταγμα των δύο ταγμάτων – ένα πεζικού, ένα εθνοφυλακής – το οποίο έθεσε στη διάθεση των συμμάχων του αντιγαλλικού συνασπισμού. Κάθε τάγμα είχε δύναμη 800 ανδρών. Το σύνταγμα, υπό τον Συνταγματάρχη Βάρντεμπουργκ, έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις το 1815, στο Μπουγιόν, στο Μεζιέρ και στο Σεντάν, εισβάλλοντας στη Γαλλία και εκδικούμενο την στυγνή γαλλική κατοχή.