Το πεζικό της Σαξωνίας 1806 – 1809… Οι παρεξηγημένοι γενναίοι Γερμανοί

Η Σαξωνία είναι ένα από τα αρχαιότερα γερμανικά κρατίδια. Έχοντας περάσει υπό την επιρροή της Πρωσίας, μετά τον Επταετή Πόλεμο, εξακολούθησε να πολεμά παρά το πλευρό της μέχρι την καταστροφική μάχη της Ιένας (1806), μετά το πέρας της οποίας υποχρεώθηκε να ταχθεί υπέρ του Ναπολέοντα.

Ο Σαξωνικός Στρατός διέθετε ένα από τα καλύτερα σώματα ιππικού στην Ευρώπη. Το σαξωνικό πεζικό όμως δεν φημιζόταν και τόσο για την ποιότητά του. Αν και το έμψυχο υλικό ήταν καλό έως άριστο εντούτοις το πρόβλημα εστιαζόταν στην ανώτατη ηγεσία του στρατού και στην ποιότητα του σώματος των αξιωματικών του πεζικού.

To πεζικό ήταν οργανωμένο σε συντάγματα των δύο ταγμάτων. Κάθε τάγμα παρέτασσε τέσσερις λόχους μουσκετοφόρων και έναν λόχο γρεναδιέρων, δυνάμεως 150 ανδρών έκαστος. Οι λόχοι γρεναδιέρων αποσπόταν από τα οργανικά τους τάγματα και ανά τέσσερις συγκροτούσαν ad hoc τάγματα γρεναδιέρων.

Κάθε σύνταγμα είχε δύναμη 1.753 ανδρών. Το διοικούσε συνταγματάρχης με το μικρό του επιτελείου. Κάθε τάγμα διοικείτο από ταγματάρχη και κάθε λόχος από λοχαγό με βοηθό έναν υπολοχαγό.

Συνολικά το σύνταγμα διέθετε έναν συνταγματάρχη, δύο ταγματάρχες, 10 λοχαγούς, 12 υπολοχαγούς, οκτώ ανθυπολοχαγούς, 30 λοχίες, 80 δεκανείς, 20 φλαουτίστες, 30 τυμπανιστές, 20 σκαπανείς, 12 ιατρούς, έναν αξιωματικό στρατοπεδείας, ένας αξιωματικό στρατιωτικής δικαιοσύνης, τρεις αξιωματικούς του επιτελείου του συνταγματάρχη, 300 γρεναδιέρους και 1.200 μουσκετοφόρους. Οι καλύτεροι σκοπευτές κάθε λόχου συγκροτούσαν μια ομάδα ακροβολιστών, «κυνηγών», κατά την ορολογία της εποχής.

Το πεζικό έφερε λευκό χιτώνιο και περισκελίδα με τα διακριτικά χρώματα κάθε συντάγματος στις μανσέτες και τα πέτα του χιτωνίου. Οι μουσκετοφόροι έφεραν μαύρο δίκοχο καπέλο, ενώ οι γρεναδιέροι χαρακτηριστικό ψηλό γούνινο καπέλο. Επίσης έφεραν μαύρα ημιάρβυλα και ψηλές μαύρες γκέτες που έφταναν έως το ύψος του γονάτου.

Υπαξιωματικοί και στρατιώτες έφεραν δερμάτινη, λευκού χρώματος, εξάρτηση στην οποία αναρτάτο η μαύρη ξύλινη φυσιγγιοθήκη χωρητικότητας 60 φυσιγγίων. Οι υπαξιωματικοί έφεραν πιστόλες, ενώ οι μουσκετοφόροι και οι γρεναδιέροι έφεραν μουσκέτο πρωσικού τύπου μήκους 1,50 μ. και ξιφολόγχη μήκους 45 εκ.

Όλοι έφεραν μικρό σπαθί, ενώ οι υπαξιωματικοί έφεραν επίσης λογχοδρέπανο και τη χαρακτηριστική ράβδο με την οποία τιμωρούσαν τους στρατιώτες. Οι αξιωματικοί έφεραν σε γενικές γραμμές ίδια στολή. Έφεραν ωστόσο μεγαλύτερο δίκοχο, ασημόχροη υφασμάτινη ζώνη και αναλόγως του βαθμού τους ψηλές μπότες ιππασίας ή γκέτες.

Οι κατώτεροι αξιωματικοί των γρεναδιέρων έφεραν μουσκέτο όπως και οι άνδρες τους. Οι λοιποί αξιωματικοί, έως τον βαθμό του υπολοχαγού έφεραν επίσης λογχοδρέπανο και σπαθί. Οι ανώτεροι έφεραν μόνο ξίφος.

Το πεζικό ήταν εκπαιδευμένο κατά το πρωσικό σύστημα. Μαχόταν σε σχηματισμό γραμμής βάθους τριών ζυγών εξαπολύοντας συνεχείς ομοβροντίες κατά του αντιπάλου, εναντίον του οποίου εφορμούσε με την ξιφολόγχη μόλις αυτός έδειχνε σημεία κάμψης. Κατά αντιπάλου ιππικού το πεζικό σχημάτιζε τετράγωνο. Οι Σάξωνες πεζοί δεν ήταν εκπαιδευμένοι να μάχονται σε σχηματισμό φάλαγγας εφόδου.

Βασική αδυναμία του σαξωνικού πεζικού ήταν η ψυχική απόσταση μεταξύ των κατά βάση ευγενών αξιωματικών και των υπαξιωματικών και στρατιωτών. Αποτέλεσμα αυτού ήταν το πεζικό να είναι επαρκές, επαγγελματικό, θα μπορούσε να πει κανείς, στη μάχη, αλλά να του λείπει η σπίθα που θα μπορούσε να το καταστήσει ηρωικό.

Παρόλα αυτά στη μάχη της Ιένας όπου συμμετείχε το σαξωνικό πεζικό πολέμησε καλά. Το τάγμα γρεναδιέρων Βίνκελ μάλιστα απέσπασε τον θαυμασμό ακόμα και αυτών των Γάλλων κατορθώνοντας να διαφύγει μαχόμενο σε σχηματισμό τετραγώνου, αν και δεχόταν συνεχείς επιθέσεις τόσο από το γαλλικό ιππικό, όσο και από το ελαφρύ πεζικό.

Μετά την Ιένα η Σαξωνία πέρασε στην σφαίρα επιρροής της Γαλλίας. Παρόλα αυτά ο στρατός της συνέχισε να είναι οργανωμένος και να μάχεται με τον ίδιο τρόπο μέχρι το 1810 όταν και αναδιοργανώθηκε κατά το γαλλικό πρότυπο. Οι Σάξωνες πεζοί συμμετείχαν στην συνέχεια της εκστρατείας κατά της Πρωσίας και της Ρωσίας, το 1807 και στις 14 Ιουνίου πολέμησαν στη μάχη του Φρίντλαντ κατά των Ρώσων.

Το 1809, κατά τον πόλεμο κατά της Αυστρίας οι Σάξωνες πολέμησαν υπό τη διοίκηση του Γάλλου στρατάρχη Μπερνταντότ. Στην περίφημη μάχη του Βάγκραμ πολέμησαν καλά, σε σχέση με την εκπαίδευσή τους, με το πεζικό να υφίσταται απώλειες της τάξης του 50%. Ωστόσο η θυσία τους δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τον υπερφίαλο Ναπολέοντα.